Geceler bize neyi hatırlatır, yalanın varlığını mı yoksa gerçeğin yokluğunu mu?
Geceyi farklı kılan ışığın yokluğudur. Aslında geceler de ışığa sahiptir ama belli etmek istemezler. Işık varlığında gölgelerimiz bile yanıltır bizi. Işıkla dikleşirsen gölgen bile olmaz mesela, bu yüzden yalandan gülücükler atarız ışıklara. O zaman en net karanlıkta görmez miyiz kendimizi?
Geceyi farklı kılan sessizliğidir. Sessizdir geceler, çünkü bütün gün yorulmuştur kelimeler anlatmamız gereken bir kelamı daha anlatabilmek için. Belki de konuşacak bir şey kalmadığı için sessizdir. Sesin yokluğunda dertleşiriz kendimizle, kimsecikler duymasın diye. Oysa biz fısıldadıkça vicdan bağırmaz mı avazı çıktığı kadar bizlere?
Geceyi farklı kılan yalnızlığıdır. Yorulmuştur bedenler kadar ruhlarda, çekilmek ister inzivaya. Geceleri yalnız mıdır insan inzivada?
Geceler gerçekçidir işte. Herkes çıkarır yüzünden görünmesi gereken maskeyi, tıpkı hırsızın maskesini takması gibi. Karanlıkta aydınlanılır, sessizken bağırılır. Pisliklerin çoğu karanlık ve sessizken yapılır, müdahale edecek olmaz çünkü bizi görecek ve duyacak yoktur. Belki de geceler bu yüzden korkutur insanı. O saatlerde hiçbir sokaktan beklenmez sahte bir gülücük veya dostum diyecek bir dost. Peki ya gerçekse geceler, güneş doğunca nereye gider bunca gerçekler?